برای یک هنرمند- که من هم تلاش کرده ام باشم- هر چیزی که اتفاق می افتد، مصالح و موادی است برای کار. گاهی بسیار دشوار است. شادی به چیزی بیشتر نیاز ندارد، پایان شادی در درون آن است. بد اقبالی باید به چیز دیگری تبدیل شود و به زیبایی ارتقا داده شود. برای هنرمند هر آن چه پیش می آید، گِلی است برای قالب اش و باید بکوشد تا مسائل را اینگونه احساس کند، حتی اگر هدایا بی رحمانه باشند.

«خورخه لوئیس بورخس»

 

وبلاگ حسین نوروزی را همیشه نمی خوانم. اما هر بار که درباره غم نوشته و من خواندم، خیلی خیلی خیلی خوب نوشته. آن قدر که من هر قدر هم غمگین باشم سکوت کنم و لینک اش را بگذارم و به چند نفری که می خوانند ام بگویم حتما بخوانند اش.

حتما...

امروز در یک جای عجیب و غریب، در یک شرایط بسیار عجیبی قرار گرفتم. یک جایی وسط یک دعوایی چون حسابی یکی از طرفین دعوا رفته بود روی مخم گفتم: اه، برو دیگه! آن طرف هم که فکر کنم نیاز بسیار شدیدی به آمپول هاری داشت پرید به من و گفت به تو چه مربوطه؟! من حسابی جا خوردم! فکر کردم حرمت من که مشتری ام را حفظ میکند و چیزی نمی گوید. اما عصبانی تر و قاط تر از اون بود که ساکت بماند. خیلی حرف های بدی زد. هر دو شان سعی می کردن خودشان را محق نشان بدهند. نکته ی اساسی اش این بود. یک لحظه فکر کردم این همان کاری است که ما آدم های متمدن و فرهنگی بدون فحش و سر و صدا انجام می دهیم! باز البته جای شکرش باقی است که این کار را بدون سر و صدا می کنیم. هر چند من بی خیال آن آدم نا محترم نشدم و به مدیر آن مکان زنگ زدم و گفتم برخوردشان با مشتری خیلی زشت بود!

اون قدر احساس خستگی میکنم که انگار هیچ وقت قرار نیست سر حال بشم!

ولی میدونم که میشم!